www.mamboteam.com
 
STRONA GŁÓWNA
sobota, 04 kwiecień 2020
 
 
U najstarszego mieszkańca gminy Zblewo w dniu urodzin Drukuj E-mail
niedziela, 16 grudzień 2012

Pan Alojzy Piotrzkowski mieszka w Bytoni. Urodził się 14 grudnia 1912 roku. W dniu setnych urodzin odwiedzili go przedstawiciele Urzędu Gminy: wicewójt Artur Herold, sekretarz UG Sylwia Peka i kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej Anna Wojak. Przyjechali też przedstawiciele Urzędu Marszałkowskiego. Były gratulacje, kwiaty i prezenty.

Żona pana Alojzego, Irena, zmarła trzy lata temu, w wieku 83 lat. Pan Alojzy ma dwie córki, Danutę i Teresę, oraz syna, Zygmunta.

Pysznie potrawy przygotowywała Danuta. Starszym panem opiekuje się wnuczka, Anita Domachowska...

























Porozmawialiśmy z paniami już po wyjściu delegacji.

- Jaki według pań jest sposób na długowieczność? - pytamy panią Danutę i panią Anitę.

Pani Danuta: - To się ma w genach. Tata nie choruje. A gdy coś go zaboli, ma własne sposoby. Gdy boli go głowa, to sobie przewiąże głowę szalem i to mu pomaga. Gdy boli go żołądek, to podłoży poduszkę i przechodzi. Ale różnie mogło być. W wieku 80 lat miał wodę na płucach. W szpitalu nie dawali mu szans. Ale ściągnęli mu tę wodę i wyzdrowiał. Powiedzieli, że dostał drugie życie.
- Czy pan Alojzy urodził się w Bytoni i czy zawsze tu mieszkał i pracował?

Pani Anita: - Tak. Dziadek zawsze mówił, że tu był, przy ulicy Leśnej.

- A wojna? Właściwie to wojny, bo przeżył i pierwsza, i drugą...

Pani Danuta: - W czasie II wojny światowej był powołany do Wehrmachtu, ale się ukrywał. Praca? Wyrabiał z żoną kosze i laczki, i nimi handlował. Często jeździł motorem z towarem do Gdańska. Mówił, że jedzie w krajs, co oznaczało, że jedzie sprzedawać. Prowadził też gospodarstwo. Krótko pracował w Zakładach Płyt Pilśniowych w Czarnej Wodzie. Nieraz opowiada, że kiedyś było inne życie. Mówi, że ludzie się spotykali, nie żyli tylko dla siebie.

Pan Alojzy: - Czy ten pan jest z tamtej kolumny?

Wyjaśniam, że z „Kuriera”, chociaż towarzyszyłem „tamtej kolumnie”. Pan Alojzy bardzo się cieszy. Raz, z okazji urodzin, miał zdjęcie w „Kurierze”, i był szczęśliwy. Teraz będzie miał znacznie większe i w kolorze.


 


 


- I pani się opiekuje dziadkiem... Myślałem, że wszyscy młodzi już są w Anglii, w Niemczech lub w Irlandii.

Pani Anita: Byłam w Irlandii trzy i pół roku.

- A jednak też pani wyjechała... I wróciła pani?

Pani Anita: Tak, gdy zmarła babcia. Wróciłam, żeby się zajmować dziadkiem. To oczywiste, że musi się opiekować ktoś z rodziny.

- A jak było w Irlandii?

- Mąż jest tam już od dłuższego czasu... Polacy pokazali Irlandczykom, jak można pracować. A na początku, gdy Polacy tam przyjeżdżali, byli zaskoczeni w urzędach. Szli do urzędu, podawali imię i nazwisko, i wszystko mieli już załatwione. Tacy ci Irlandczycy byli ufni... Mąż odniósł tam zawodowy sukces, ale myśli o powrocie.

- To wzruszające, przyjechać z Irlandii opiekować się dziadkiem. Jest bardzo wzruszony. Widać, że docenia.

- Tak, chociaż na ogół to się docenia tych, którzy przyjeżdżają raz na trzy miesiące, a nie tych, którzy są blisko. Wiadomo, ten co blisko to ciągle ta sama twarz.

- Ciekawa uwaga... Pani Danuto. Gratuluję potraw. „Kolumna” zaspokoiła apetyt.

Pani Danuta: - Byłam szefową kuchni w ośrodku w Polmedzie, dopóki nie zmienił się właściciel.

- Aaaa, to wszystko jasne z tymi potrawami. A teraz?

- Pracuję w solarium.

- Życzę pracy w swoim zawodzie. Dzisiaj to taka bieganina. Ciągle się coś zmienia i życie jest nerwowe. A może długowieczność ma związek właśnie z tym? Przy produkcji koszy i laczków czas płynie inaczej... Dziewczynko, jak masz na imię?


Dziewczynka: - Zuzia.

- Mam pięć lat.

Dziewczyna ma 5 lat,a pradziadek 100. Drobniutka różnica.

Tadeusz Majewski


 
wstecz   dalej »
 
Top! Top!